chalet-elati

Φύση

  • Athene_Noctua
  • Buteo_Buteo1
  • Certhia_Brachydactyla
  • Carduelis Carduelis5
  • Carduelis Chloris1
  • Emberiza_Calandra
  • Cettia_Cetti
  • Corvus_Corax
  • Fringilla_Coelebs
  • Erythacus_Rubecola
  • Galerida_Cristata
  • Motacilla_Cinerea
  • Lanius_Collurio
  • Natrix
  • Muscicapa_Striata
  • Nyfitsa
  • Parus_Caeruleus
  • Regulus_Ignicapillus
  • Parus_Ater
  • Sitta_Europea
  • Sus_Scrofa
  • Skatzochiros
  • Aegithalos_Caudatus
  • Testudo_Marginata
  • Alectoris_Chucar
  • Athene_Noctua
  • Buteo_Buteo1
  • Certhia_Brachydactyla
  • Carduelis Carduelis5
  • Carduelis Chloris1
  • Emberiza_Calandra
  • Cettia_Cetti
  • Corvus_Corax
  • Fringilla_Coelebs
  • Erythacus_Rubecola
  • Galerida_Cristata
  • Motacilla_Cinerea
  • Lanius_Collurio
  • Natrix
  • Muscicapa_Striata
  • Nyfitsa
  • Parus_Caeruleus
  • Regulus_Ignicapillus
  • Parus_Ater
  • Sitta_Europea
  • Sus_Scrofa
  • Skatzochiros
  • Aegithalos_Caudatus
  • Testudo_Marginata
  • Alectoris_Chucar

Η Ελάτη φωλιάζει σε μια μικρή λεκάνη του Δυτικού Μαινάλου. Με εξαίρεση μερικά διάσπαρτα λιβάδια, που αντιστοιχούν στα περιορισμένα γεωργικά ενδιαφέροντα του χωριού, όλη η ορατή περιοχή είναι κατάφυτη, κυρίως με έλατα, με μια μακρόστενη λουρίδα παραποτάμιας βλάστησης κατά μήκος του Μυλάοντα. Το ελατόδασος σχηματίζει μια συμπαγή ενότητα μέχρι μια σαφώς οριοθετημένη περίμετρο που ταυτίζεται με τον κάμπο της Καρκαλούς, τις ανώτερες κτηνοτροφικές ζώνες της Στεμνίτσας βόρεια της Κλινίτσας, την μεγάλη καμπή του Μυλάοντα και το ρέμα της Καρκαλούς. Μέσα στο τετράπλευρο αυτό, το έλατο έχει βρει ιδιανικές συνθήκες και σχηματίζει πυκνές συστάδες ευθύκορμων και υγειών ατόμων, μια κατάσταση που ποικίλεται συνεχώς από τα μικρά «ατυχήματα» της μορφολογίας ή της μικροϊστορίας: βράχια, ρεματιές, μαντριά, υλοτομικές εγκαταστάσεις πλουτίζουν, ανοίγουν και ανανεώνουν το δάσος και την άγρια ζωή που κρύβεται μέσα σ” αυτό.
Κατά μήκος του Μυλάοντα ελίσσεται ένας ατελείωτος επιμήκης πλατανεώνας, με μεγάλα ώριμα άτομα αλλά και συστάδες αναγέννησης, τυλιγμένες στις ιτιές και τα σκλήθρα. Στα λιβάδια που άφησαν οι παλιές καλλιέργειες και εγκαταστάσεις και στις όχθες του ποταμού θα συναντήσουμε μια μεγάλη ποικιλία από θάμνους και ποώδη φυτά που αναζητουν τη διαρκή υγρασία της κοιλάδας. Μεγαλύτερες λιβαδικές εκτάσεις διαμορφώνονται είτε στο οροπέδιο Μαζαράκι – σαν αποτέλεσμα της μακρόχρονης και έντονης κτηνοτροφικής πίεσης – είτε στη Μαδάρα – λόγω των καιρικών συνθηκών. Στις περιοχές αυτές θα βρούμε την μεγαλύτερη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας όλης της Αρκαδίας και ανάμεσά τους πολλά σπάνια ή ασυνήθιστα είδη.

Θηλαστικά
Οι οικότοποι της περιοχής είναι ελάχιστα διαταραγμένοι και φιλοξενούν όλη την βιοποικιλότητα της γεωγραφικής ζώνης της. Στα συνήθη θηλαστικά του αγροτικού τοπίου (αλεπού, κουνάβι, νυφίτσα, σκατζόχοιρος, τρωκτικά, μυγαλές, μυωξοί) ήρθε πρόσφατα να προστεθεί το αγριογούρουνο, που επανεισήχθη στην κεντρική Πελοπόννησο, μετά την εξόντωσή του στη διάρκεια του τελευταίου πολέμου.
Πουλιά
Στην περιοχή θα βρούμε όλα τα χαρακτηριστικά πουλιά του πυκνού, μεστού ελατοδάσους, με πιό ενδιαφέρουσες παρουσίες τον καμποδεντροβάτη, τον δεντροτσομπανάκο και τους δρυοκολάπτες της Πελοποννήσου. Στις ακμές μεταξύ πυκνού δάσους και ξέφωτων θα βρούμε βασιλίσκους, παπαδίτσες και τσιροβάκους, κατά μήκος του Μυλάοντα θα συναντήσουμε νεροκότσυφες, σουσουράδες και σποραδικά λίγους τρίγγες, ορτύκια και μπεκάτσες, ενώ στα ανοίγματα του δάσους γυροπετούν γερακίνες, φιδαετοί και κοράκια.
Ερπετά και αμφίβια
Η μεγαλύτερη ποικιλία ερπετών, κυρίως αμφιβίων, συναντάται κοντά στον Μυλάοντα, όπου θα δούμε εύκολα αρκετά είδη βατράχων και φρύνων, νερόφιδα και σαλαμάνδρες. Στα γυμνά, προσήλια μέρη, αφθονούν οι σαύρες, με πιό χαρακτηριστικά τα ενδημικά είδη της Πελοποννήσου. Αντίθετα, οι χελώνες και τα φίδια των πετρότοπων δεν βρίσκουν ιδιαίτερα κατάλληλα περιβάλλοντα και θα τα βρούμε κυρίως σε χαλάσματα και παλιά λιβάδια.